Wyświetlanie treści

  • Black/White
  • White/Black
  • Yellow/Blue
  • Standardowe

Current Style: Standardowe

Warto zwiedzić

Komunikat o błędzie

  • Notice: Undefined index: access w _menu_translate() (linia 778 z /home/platne/serwer14348/public_html/lubliniecturystycznie.pl/includes/menu.inc).
  • Notice: Undefined index: access w _menu_translate() (linia 778 z /home/platne/serwer14348/public_html/lubliniecturystycznie.pl/includes/menu.inc).
  • Notice: Undefined index: access w menu_local_tasks() (linia 1892 z /home/platne/serwer14348/public_html/lubliniecturystycznie.pl/includes/menu.inc).
  • Notice: Undefined index: access w menu_local_tasks() (linia 1892 z /home/platne/serwer14348/public_html/lubliniecturystycznie.pl/includes/menu.inc).
Wersja do wydrukuWersja do wydruku

Rynek – Plac Konrada Mańki

Plac Konrada Mańki

Warto zobaczyć Stare Miasto wraz z Rynkiem – placem Konrada Mańki, który początkowo miał kształt prostokąta położonego na osi wschód-zachód. Na patrona placu wybrano działacza harcerskiego i członka konspiracyjnej organizacji „Orzeł Biały”, który za swą działalność został aresztowany i skazany na śmierć przez okupanta hitlerowskiego w 1942 r. Obecny kwadratowy kształt rynek uzyskał po pożarze w 1821 r. Współczesną zabudowę tworzą odrestaurowane kamienice z XIX i XX wieku – najstarsza z nich została wybudowana w latach 1792-1793 i należała do skarbnika miejskiego Franciszka Pyrkosza. Na jej fasadzie znajduje się tablica poświęcona Pawłowi Golasiowi, wybitnemu dowódcy z okresu Powstań Śląskich. Rynek zyskał nowe, stylowe oświetlenie, nawierzchnię z kostki brukowej oraz elementy małej architektury. Zostały również odmalowane wszystkie kamieniczki. Miejsce to stało się prawdziwym centrum chętnie odwiedzanym przez mieszkańców i turystów.

 

Mały Rynek – pl. Mikołaja Kopernika

Plac Mikołaja Kopernika

Swoistym przedłużeniem rynku jest tzw. Mały Rynek. W przeszłości handlowano tutaj solą z podlublinieckiej Solarni, dlatego plac nazywano dawniej Solnym. Obecnie urządzono tu miejski skwer, w centrum którego postawiono pomnik patronki miasta – Edyty Stein. Twórcą pomnika, powstałego w 2005 roku z inicjatywy Towarzystwa im. Edyty Stein, jest Stanisław Kowalczyk, rzeźbiarz z Lublińca.


Klasztor Ojców Oblatów, ul. Piłsudskiego 6

Klasztor Ojców Oblatów

Kościół p.w. św. Stanisława Kostki - wybudowany w latach 1928 - 1931, pierwotnie jako kaplica Seminarium Ojców Oblatów. Kościół wraz z zabytkowym gmachem dawnego zakładu wychowawczego dla sierot fundacji Franciszka Grotowskiego,  wzniesionym w latach 1843-1848, tworzy jeden kompleks architektoniczny. Obecnie w budynku mieści się Zespół Szkół im. św. Edyty Stein KSW prowadzony przez Katolickie Stowarzyszenie Wychowawców. Warto zobaczyć także grotę Matki Bożej z Lourdes, pomnik św. Eugeniusza de Mazenoda, założyciela Zgromadzenia Oblatów Maryi Niepokalanej, a także ciekawe witraże z lat 50 XX wieku oraz pomnik bł. Józefa Cebuli OMI


Hotel Zamek Lubliniecki, ul. Grunwaldzka 48 (034) 373-78-90

Hotel Zamek Lubliniecki
Początkowo obronny, średniowieczny zamek został w XVI i XVII wieku przekształcony w reprezentacyjną budowlę pałacową, najpierw o charakterze barkowym, następnie klasycystycznym i pseudorenesansowym.
W sierpniu 1638 r. gościł tu król Polski Władysław IV Waza, a w 1655 r. przechowywano czasowo Jasnogórską Ikonę Matki Bożej. W latach 1849-1879 zamek był siedzibą sądów, po 1893 r. przeznaczono go na szpital dla umysłowo chorych. Do lat 70-tych XX wieku pełni funkcję jednego z pawilonów Szpitala Psychiatrycznego. Przez lata dewastowany i rujnowany. Obecnie w rękach prywatnych, po kapitalnym remoncie mieści się tu hotel i restauracja, dzięki czemu zamek znów wrócił do dawnych lat świetności.

 

 

Bunkier obronny z 1939r. na Kochcickiej Górce

Bunkier obronny z 1939 roku na Kochcickiej Górce

Stanowisko obronne 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty, broniącego miasta przed wojskami niemieckimi nacierającymi na Lubliniec od strony Olesna

 

Zespół Szkół nr 1 im. A. Mickiewicza

Zespół Szkół nr 1 im. Adama Mickiewicza

Obecnie gmach Zespołu Szkół nr 1 imienia Adama Mickiewicza w Lublińcu zajmuje siedzibę przy ulicy Sobieskiego 22, od roku 1977 z połączenia Liceum Ogólnokształcącego i Liceum Ekonomicznego. Pierwsza z tych placówek jest kontynuacją pięknych tradycji gimnazjum lublinieckiego, który swoimi początkami sięga 1922 roku. Głównym inicjatorem powstania szkoły był pochodzący z Dobrzenia Wielkiego pod Opolem, ks. Jan Szymała -żarliwy polski patriota, kapelan śląskich oddziałów powstańczych, później zaś duszpasterz stacjonującego w Lublińcu 74 Górnośląskiego Pułku Piechoty. W 1929 roku szkoła otrzymała istniejącą do tej pory siedzibę, wówczas jedną z najnowocześniejszych w polskiej oświacie, a i dziś stanowiącą piękne świadectwo solidności budowniczych, funkcjonalności rozwiązań, jasności myśli architektonicznej. W latach 1925-1932 gimnazjum lublinieckie udzielało życzliwej opieki edukacyjnej polskiej młodzieży, pochodzącej z należącej do Niemiec części Śląska Opolskiego. Wysoki poziom pracy dydaktycznej łączony z walorami wychowania patriotycznego i solidnością bazy materialnej szkoły, czyniły z niej jedną z ciekawszych placówek szkolnictwa średniego na Górnym Śląsku w okresie międzywojnia. Obecnie w Zespole Szkół kształci się około 800 uczniów, prężnie rozwijających swoje umiejętności, udzielając się również w przyszkolnych kołach zainteresowań.


Kirkut, ul. 11 Listopada

Kirkut

Gmina Żydowska utworzyła kirkut w 1845 r. Na jego terenie zbudowano budynek parterowy mieszczący: kaplicę, kostnicę, pomieszczenie rytualnych obmywań, mieszkanie dla grabarza. Kirkut otoczono murem z czerwonej cegły z dwoma bramami, istniejącymi do dnia dzisiejszego oraz podzielono na 3 parcele: osobno chowano dzieci, mężczyzn i kobiety. W przeciągu 100 lat istnienia cmentarza pochowano tutaj 1117 zmarłych wyznania Mojżeszowego. Wśród nich spoczęli krewni Edyty Stein: babcia Adelajda Courant z d. Burchard (+1883 r.), dziadek Salomon Courant (+1896 r.) oraz jej starsi bracia Ernest (ur. w 1877 r. w Gliwicach, zm. w 1882 r. w Lublińcu) i Ryszard (zm. w 1887 r., żył 7 dni). Cmentarz żydowski został zamknięty przez Niemców w 1939 r. W 1958 r. cmentarz przejęło państwo, które w 1983 r. przekazało ten bardzo zdewastowany teren w wieczyste użytkowanie Lidze Obrony Kraju, która zmieniła go w ośrodek szkolenia kierowców. Wydzielono jedynie symboliczne miejsce pamięci z grobowcem rodziny Koenigsberger i lapidarium z ocalałych macew. Po licznych staraniach w 2008 r. władzom samorządowym udało się odzyskać teren i przywrócić kirkutowi należną mu cześć.